Του Γιώργου Ορφανού, πρ. Υπουργού, πρ. Βουλευτή.
Είναι γνωστή η αγάπη του γράφοντος για τις αθλητικές δραστηριότητες, αλλά και η αναγκαία καθημερινή εξάσκηση για τον καθένα και την κάθε μία από εμάς.
Δική μου επιλογή είναι ως βασικό εργαλείο άσκησης το βάδισμα σε αποστάσεις αρκετών χιλιομέτρων, κυρίως μέσα στους δρόμους της πόλης μας, της Θεσσαλονίκης.
Η αρχική σκέψη αφορούσε τη σωματική άσκηση, στην πράξη όμως έχει καταλήξει σε μία διαρκή ανταλλαγή απόψεων, πληροφοριών, κρίσεων και παραπόνων με τους συμπολίτες μας, που κυκλοφορούν την ίδια ώρα στην πόλη.
Το απαύγασμα αυτών των τυχαίων συζητήσεων θα ήθελα να μεταφέρω σε κάθε ενδιαφερόμενο…
Βασικό αντικείμενο των συζητήσεων αυτών (ολιγόλεπτες συνήθως) είναι το οικονομικό κόστος ζωής και αφορά τη μεσαία και κατώτερη τάξη και την αντιμετώπιση κυρίως των καθημερινών δαπανών, του κόστους ενέργειας, την αύξηση των ενοικίων, του νοικοκυριού, αλλά και τις ελάχιστες αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή, καθώς οι οικονομικές δυνατότητες των νοικοκυριών έχουν μειωθεί αισθητά σε σχέση με τις αυξήσεις των προϊόντων της καθημερινότητας, της ένδυσης, των σχολικών εξόδων κ.α. σε σύγκριση με δέκα – δεκαπέντε χρόνια πριν.
Οι πιο ευάλωτοι είναι και οι πιο εκτεθειμένοι και το ενδιαφέρον των κυβερνώντων, πρέπει να στραφεί προς την ουσιαστική στήριξη, με μέτρα που θα αποτελούν πραγματική ενίσχυση και να λειτουργούν ως εκκίνηση για την εις βάθος βελτίωση της ζωής τους και όχι προσωρινά μέτρα (ασπιρίνες), που δρουν στιγμιαία και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Συνεχείς είναι και οι συζητήσεις για το μέλλον και το ρόλο της
Θεσσαλονίκης, καθώς είναι κοινά αποδεκτό ότι οι αντιμαχίες είναι κυρίαρχη συνήθεια των Θεσσαλονικέων.
Κάθε ιδέα, κάθε πρόταση έχει την αντίδρασή της και το σύνηθες αντίδοτο είναι να βάζουμε στο πλάι και τις καλές προτάσεις μαζί με τις κακές, γιατί δεν καταλήγουμε στην τελική μας επιλογή.
Ας δούμε μία τέτοια πρόταση, που αρκετά χρόνια μας “ταλαιπωρεί”, χωρίς να καταλήγουμε σε αποτέλεσμα.
Αναφέρομαι στην ανάπλαση της ΔΕΘ, που αρκετά χρόνια συζητιέται, αλλά δεν αποφασίζεται τι ποσοστό πρασίνου, τι ακάλυπτοι χώροι, πόση δόμηση θα περιέχεται στο τελικό σχέδιο.
Και βεβαίως η χρηματοδότηση από πού θα αντληθεί, από την ΕΕ, το κρατικό ταμείο, τους ιδιώτες και τι ανταλλάγματα θα δοθούν για όλα αυτά.
Ήδη επτά χρόνια και η τελική απόφαση δεν έχει ληφθεί.
Χρειαζόμαστε περισσότερο πράσινο, απαιτείται η λειτουργία της ΔΕΘ στο κέντρο της πόλεως, απαιτείται μία αναδιάταξη των στόχων και των χώρων της, επειδή ας γίνει κατανοητό ότι η ΔΕΘ λειτουργεί ως οδηγικός φάρος της πόλης.
Την ίδια ώρα, βασικά έργα όπως το ΜΕΤΡΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης δε φαίνονται στον ορίζοντα, όταν πρόκειται για επιλογή που αφορά πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, εργαζόμενους κυρίως που η καθημερινή μετακίνηση τους είναι αναγκαιότητα.
Χρόνια ακούμε για το διαμετακομιστικό κέντρο στο πρώην στρατόπεδο Γκώνου, για το τεχνολογικό πάρκο ThessINTEC, για τον προαστιακό Δυτικής Θεσσαλονίκης, για την
Μαρίνα Αρετσούς και το Κυβερνείο στην Καλαμαριά.
Η κυβέρνηση αργεί χαρακτηριστικά στις κινήσεις της για την Θεσσαλονίκη, αργεί για τις δραστικές της επιλογές στην Μακεδονία
και τη Θράκη και μετά αναζητεί τις χαμένες της δυνάμεις και δεν τις βρίσκει.
Απαιτείται εγρήγορση, σχέδιο δράσεως, ανεύρεση χρημάτων και κυρίως πραγματική στοργή για την περιφέρεια της χώρας.
Ας τολμήσουν να προχωρήσουν.
